Vastlopen als jong volwassene

​Velen verliezen zichzelf gedurende het opgroeien. Zonder het door te hebben.
Tot ze vastlopen. Depressief, angstig, doelloos, soms zelfs burn-out. Wat moet ik met het leven, wat wil ik nou eigenlijk echt?, ik voel niets, ik voel me uitgeput, heb nergens meer zin in, ik weet het niet meer, is dit het nou?

Veel jong volwassenen rond 20-30 jaar komen hierin terecht.

Eigenlijk is het een groeistuip.
Het oude werkt niet meer en het nieuwe ligt nog voorbij de horizon.

Het oude was ongemerkt gebaseerd op voldoen aan verwachtingen van de omgeving, ouders, school, vrienden de hele maatschappij. Meedoen, je moet meekomen in de 'peergroup' anders lig je eruit, social media, niet willen toegeven dat je iets eígenlijk niet leuk vindt, misschien stiekem de beste willen zijn, mooi zijn, sterk zijn. Meegezogen in de (maatschappelijke) systemen, voldoen aan stemmen van de buitenwereld, die vaak innerlijke stemmen zijn geworden. Kortom; veel presteren, voorbijgaan aan jezelf, vaak over je grenzen gaan. En nu vind je het eigenlijk niet meer zo leuk allemaal...

Je mag blij zijn, je hebt het overleefd, je hebt een goed overlevingsmechanisme!
Maar... op een gegeven moment werkt het soms gewoon niet meer. Je valt in een gat, een leegte. En wat nu...?

Is dit het einde?
Ja, op een bepaalde manier wel, het einde van een fase.
Soms moet je jezelf echt verliezen om je échte zelf uiteindelijk terug te kunnen vinden.
Een lastige periode.
Maar weet dat dit tijdelijk is! Er komen weer andere tijden, dus geef niet op nu!

...Wie ben je eigenlijk, hoe zit je in elkaar, wat past bij je, waar liggen je wensen, grenzen, verlangens, kwaliteiten?

Geen idee waarschijnlijk...

Het antwoord zit in je.

Maar om daar te komen moet je jezelf eerst ontdoen van alle ruis, prestatie, belemmerende overtuigingen en patronen etc.
Dit doe je door je aandacht i.p.v. naar buiten naar binnen gaan richten.
Terugkeren bij jezelf, je Ziel, je hart.
Wie was ik ook alweer en waarvoor ben ik hier gekomen?
En waarin belemmer ik eigenlijk mezelf door mijn eigen (eerst zo behulpzame) overlevingsmechanisme?
Jezelf afpellen, jezelf leren kennen en doorzien.
Wat is echt en wat is gebaseerd op overleving, wilskracht?
Welkom op de weg van bewustwording.
Een nieuwe fase heeft zich aangediend. Gefeliciteerd!
Het roer mag nu om, van overleven naar leven.

Wat zijn je behoeftes en verlangens.
Kom tot jezelf, ga doen waar je nu behoefte aan hebt. Bewegen, natuur, slapen, ontspannen? Durf je te vervelen. Durf te verblijven in dit gat, deze leegte. Weet dat dit een soort afkicktijd is.
En dat er vanzelf na een tijd een ingeving of iets van buitenaf voorbijkomt waarvan je voelt "Ja! Dit klopt voor nu, dit past bij me, hier stap ik in."
Doe intussen je ding, kook, eet gezond, slaap, wandel of sport. Zorg goed voor jezelf. Wees als een liefdevolle moeder of vader voor jezelf.
Wat je werkelijk wilt zal duidelijk worden. Stap voor stap zal zich vormen, wat bij je past.

Weet dat je dit niet alleen hoeft te doen. Zoek begeleiders of gelijkgestemden die begrijpen waar je in zit, waar je je verhaal kwijt kan, die je op weg kunnen helpen, je tools aanreiken waarmee je jezelf kan ondersteunen.

Voel wat bij je past op dit moment.
Uiteindelijk moet je het zelf doen, maar met wat ondersteuning wordt het wel gemakkelijker en misschien zelfs leuk en boeiend. Want opeens bevind je je dan op een nieuw pad met gelijkgestemden waar je dingen mee kan delen die je eerder nooit deelde en kanten van jezelf ontdekt die je nog niet kende. Er kan dan een nieuwe wereld opengaan.

Wat is jouw manier, wat past bij je?

Cranio-sacraaltherapie kan heel goed een eerste stap zijn om hier verder in te komen.
Het brengt direct je zenuwstelsel tot rust, je komt gaat uit je hoofd, je komt tot jezelf. Hèhè! 

Daarnaast zijn er talloze andere manieren die je verder kunnen helpen. Yoga, taichi, gesprekken, wandelen, mindfulness, bewust leren ademen (adem=leven!), ervaringsgerichte therapie individueel of in groepen (zie bv het Aumm-instituut, combi psychologisch en lichaamswerk), dansen, zingen, voedende boeken et cetera.
Leren van het leven, van jezelf in relatie tot anderen. bijvoorbeeld ont-dekken wat je triggert, wat je voedt of wat juist energie kost... Hoe bewuster je je daarvan bent, hoe bewuster je keuzes kan maken die goed voor jou zijn. Geen speelbal meer, maar zelf aan het roer. Heel boeiend om allemaal te onderzoeken.

Hoe meer je leert over jezelf en het leven, hoe meer je levensenergie in je kan stromen, hoe fijner en gemakkelijker het leven wordt.
Stapje voor stapje en met vallen en opstaan worden we dan steeds rijker.

Maar... als je nu in de put zit, "van God los" zogezegd, wanhopig en je weet het niet meer... weet dat er altijd een uitweg is. Vraag hulp!

Cranio-sacraaltherapie kan dus die hulp zijn, het is een zachte, directe en diepgaande methode om rust in je systeem te krijgen.
Vandaaruit kunnen we samen kijken naar wat verder nodig is en bij je past.